Ενα σπασμένο κλαρί της ζωής το λάφυρό μου από το βάρος της ευθύνης μ’άν δεν έσπαγε αλοίμονο!! θα έσπαγα εγώ…. …

Συνέχεια →

Φυγή με βλέμα προορισμού με αλογίσιο τροχασμό γριά πατρίδα αφήνεις. Πληγή με αίμα χωρισμού σημάδια βάζεις γυρισμού πατρίδες στάλες μνήμης. …

Συνέχεια →

Δεν άντεξαν οι πευκοβελόνες,έσπασαν μαρτύρησαν ψιθυριστά τον έρωτα που πάνω τους κυλίστηκε κρυφά. Εφτασε το μυστικό στο φλύαρο το κύμα …

Συνέχεια →

Ητανε παλιό το ενοικιαστήριο στο καλύβι αυτό το ερειπωμένο προσκαλούσε να’βρει καταφύγιο άλλον απο ανθρώπους ξεχασμένο Λες και οι ερημιές …

Συνέχεια →

Νόμισα τελείωσαν του πόνου οι οδύνες πως γέννησαν τα άνθη τον καρπό πως έκλεισαν της λοχείας μου οι μήνες. Νόμισα …

Συνέχεια →

Μαζεύεις πάλι σύνεφα τον ουρανό μπαλώνεις τις λέξες σου απλώνεις σαν νήμα για ραφή μόλις ο ήλιος χάνεται απ’την αρχή …

Συνέχεια →

Περίφραξη στα όνειρα πως βάζουν ορισμένοι θαρούν οικόπεδο πως είναι και θα το αποκτήσουνε με θέα εκεί στην περιοχή της …

Συνέχεια →

Ακόμα πλέκεις όνειρα καρδιά μου πώς αντέχεις του νού τα υφάδια ατέλειωτα κι υφάντρα νειά παρθένα πού’χει καλό να καρτερεί …

Συνέχεια →

Μια χορωδία μικρά παιδιά με την μπαγκέτα του ρυθμού στέλνουν στον ουρανό τους ύμνους της ενότητας. Μια χορωδία μικρά παιδιά …

Συνέχεια →

Είναι κι αυτή μια ομορφιά το καλοκαίρι τα συννεφάκια τα μικρά στον ουρανό να σπάνε λίγο την μονοτονία να σου …

Συνέχεια →