Τον κοίταζα με θαυμασμό κι αδημονία
να αναζητεί τρόπο διαλεκτικό
να επικοινωνήσει με το τέρας
να πείσει το θηρίο που φτιάχτηκε
μόνο για να τρώγει τους ανθρώπους
πως είναι άδικο, ανήθικο, απρεπές
να τους κατασπαράσσει.
Με θαυμασμό για το περίσσιο θάρρος
την υπομονή μα και την πίστη
πως στον διαλεκτικό αγώνα θα είναι ο νικητής.
Όλα τα είδη του θεάτρου εναλλάσσονταν
εμπρός μου χόρευαν όλες οι μάσκες
κι έρεε ζέον το διάφανο αίμα..
Περίμενα με παιδική αφέλεια
με αδημονία την λήξη του θεάτρου
αν έχει τέλος αίσιο ή τραγικό
κι αν ο ρόλος του αποδειχτεί λυσιτελής.
_» Αχ πτωχέ μου λογιστά πόσο σε οικτίρω
πόσο λυπούμαι της Θεϊκής κατασκευής σου
το ανθρώπινο ελλειπές.
Ίσως ξεχνάς πως με κτίζουν κατ’ εικόνα
κάθε στιγμή των ανθρώπων οι διαβόλοι
νόες αγράμματων κι επιστημόνων της Οξπόρδης
γι’ αυτό και δεν πεθαίνω όσο εκείνοι ζουν.
Με βασιλείς συν-βασιλεύω κι οι επισκόποι μ’ ευλογούν
Πτωχέ μου λογιστά
είναι άδικο ανήθικο και απρεπές
ως λέγεις να μην συντηρείς κι εσύ
εντός σαρκίου τον Θεόν σου.
έκαστος τον πλάστην του ας υμνεί
από το διάφανο ποτήρι ας πιούμε και οι δύο.
Φίλτατε λογιστά είμαι ένα ον μονόφθαλμον
μην μου δηλώσεις ποτέ το όνομα «ο κανένας».»
Ιωάννης Βεϊσάκης 6-3-2025
Στιχομαχίες 