Μαζεύεις πάλι σύνεφα τον ουρανό μπαλώνεις
τις λέξες σου απλώνεις σαν νήμα για ραφή
μόλις ο ήλιος χάνεται απ’την αρχή ξηλώνεις
και πάνω στην ευθεία γυρεύεις την στροφή

Ρηχές είναι ανταύγειες στου πόθου τα σκοτάδια
του «σ’αγαπώ»κομάτια στα βότσαλα ζητάς
εικόνισμα ψηφιδωτό φτιάχνεις εκεί τα βράδυα
ν’αναστήσεις τον θεό που τόσο αγαπάς

Ιδέες απροσκύνητες ζητάς να σε λατρεύουν
συμβόλαια του αίματος να σβύνουνε για σέ
πολλοί θεοί να σώσουνε για σένανε παλεύουν
πολλά είναι τα όχι σου να φτάσουν σ’ένα ναί

Ο δρόμος κουλουριάστηκε ο χρόνος τελειώνει
του παιδεμού το φίδι δαγκώνει την ουρά
του ήλιου που σε ζέσταινε ζητάς ελεημοσύνη
του ήλιου όμως τα δώρα,τώρα είναι καυτά.

Ιωάννης Βεϊσάκης 7-7-2013
ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ