……….

Πάγωνε τη θάλασσα ο αγέρας

σαν το λατομείο έγινε θαρρείς μέσα στα μπλε και το λευκό της

τον πάγο να λαξεύουμε.

Λέξεις που ‘ναι θλιμμένες φορτώνονται το άγνωστο,

για το άγνωστο ύστερα κινούν,

και κάποτε επιστρέφουν μυροφόρες

μες τα μάτια.

Ω! με πόση επιμέλεια

διαβάζουν το βιβλίο από τα μάτια μου

και γράφουν την επόμενη σελίδα της ζωής μου!

Ω!  πόση αμφιβολία χωρεί ανάμεσα τους!

Από το στόμα έως τ’αυτί σκουριάζει της αυγής το μυστικό,

από την ώχρα φτάνει ως το φιλί η νύχτα,

του κόσμου το φυτίλι και τ’ανάβει.

Και είναι τότε που αναζητώ στων ματιών σου το φως

μιαν άλλη γραφή ,

μιαν άλλη του κόσμου ανάγνωση,

να είναι αλήθεια,

να είναι εδώ ,

να είσαι εσύ,

εύγορος τόπος και νησί,

γιατί το φως των αστεριών απόμεινε

μα εκείνα πια έχουν πεθάνει.

Και είναι τότε που

αναζητώ στο χέρι μου έν’άλλο χέρι να κρατώ,

το ένα σαν φύγει μακρυά το άλλο να θυμάται.

……

Ιωάννης Βεϊσάκης 8-4-2017