<<Και τι ξέρεις από εποχές εσύ?

Τις βλέπεις να πηγαινοέρχονται στον ορίζοντα

σαν ποντοπόρα που κάνουν δρομολόγια

κι αδειάζουν κάποια φορτία τους στα δικά μας λιμάνια.

Βροχές,ειδήσεις,χιόνια,επιστολές,σώματα νεκρά και μισοζώντανα,

χύδην αρώματα κι αέρηδες συσκευασμένους σε σωσίβια,

όλα ξηρά φορτία.

Ακούς που λεν πως είναι πάντα ίδιες οι εποχές και πάντα ίδια δρομολόγια πως κάνουν,

Άκου κι αυτό για μι’άνοιξη,

όχι αυτήν της μυγδαλιάς και των χελιδονιών

ούτε εκείνη με τις καρτελίτσες που ξεχάστηκαν από τις πρώτες του δημοτικού

καρφιτσωμένες στα εκλογικά κέντρα.

-για τα επόμενα πρωτάκια-

Ούτε κι αυτήν ακόμα της γύρης που σε κάνει να φτερνίζεσαι,

όταν ξεστρώνουν και τινάζουν τα μελίσια το τραπεζομάντηλο της ζωγραφισμένης εξοχής.

-κλείσαμε τώρα, ίσαμε εδώ,ζουζουνίζουν περιπαικτικά-

Θυμήσου…

Ωσάν τον ήλιο την αυγή, στα δάκρυα φλογίζονταν τα μάτια μου

και σού’πα ακούμπησε το χέρι σου

να,τώρα,

το στήθος μου χτυπά η φωτιά!

Όμως

πολύ φυσούσε ο φόβος σου και μ’έσβησες.

Πέρασε τώρα,

είμαι μια χαρά,μου πέρασε..

έφαγα και το πρώτο παγωτό!

-θα σου κρατούσα λίγο μα θα έλειωνε-

λίγο διαρκούν αυτά που μας αρέσουν.

Έβγαλα τις αμυγδαλές,πάει κι αυτό,

δεν φοβάμαι να τρώω τον χειμώνα παγωτό ούτε φοβάμαι πια όταν φυσάει>>

Ιωάννης Βεϊσάκης 4-8-2016