Μέχρι το πέτρινο κατώφλι της ίδας έφθανε ο πατέρας,
κι απόθετε την ύστερη του ελπίδα και τα δαφνοστεφή του όνειρα.
Ω ! τί έρωτας κι ετούτος που ονόμασαν πατρίδα!
Πόσες αρνήσεις επί ποδός πολέμου πόσες ακόμη καταφάσεις
προδοσίας, πόσα μνημόσυνα για λησμονιά ακόμη αντέχει.
Νάτη και πάλι που ξυπνά η βαρβαρειά
ατμίζοντας τις μηχανές
που σέρνουν πάνω στις παλιές ράγες τ’ανθρώπινα κομβόι στον ίδιο προορισμό,
στους ανακαινισμένους φούρνους.
Μέχρι το πέτρινο κατώφλι,
ούτε ένα κεραμίδι δεν θα βάλουμε στέγη να έχουν τα στεφάνια.
Γι αυτό καλύτερα στη θάλασσα να τα πετάμε,
εκείνη θα τα σώσει όπως πάντα στη σίγουρη της αγκαλιά,
και χέρι επαιτείας δεν απλώνει.
Τί έρωτας κι ετούτος φτερωτός!
Ιωάννης Βεϊσάκης 28-10-2015
Στιχομαχίες 
εξαιρετικό υπέροχο
Ευχαριστώ φίλτατε!! τιμή μου η εδώ παρουσία σου!
…της Ίδας έφθανε ο πατέρας (,)// …το πέτρινο κατώφλι(,)//ούτε ένα κεραμίδι δεν θα βάλουμε (-)στέγη να έχουν τα στεφάνια.//εκείνη θα τα σώσει(,)όπως πάντα(,)στη σίγουρη της αγκαλιά(,)