Νόμισα τελείωσαν του πόνου οι οδύνες
πως γέννησαν τα άνθη τον καρπό
πως έκλεισαν της λοχείας μου οι μήνες.

Νόμισα οι εποχές αλλάζουν
πως αποκτήσαν διάρκεια του έρωτα οι στιγμές
πως μείνανε μεταίωρες του χρόνο μου οι στάλες.

Νόμισα σε λίγο φώς αγάπης
κειμήλια του μίσους πως θα κάψω
συμβόλαια του αίματος που ήταν χάρτης.

Μα όλα που γεννιούνται πεθαίνουν μες’τις ώρες
κοιμούνται και ξυπνάνε σε εποχές
σαν πεταλούδες που πετούν τις μέρες
κι αφήνουνε τ’αυγά τους στις αυγές.
και όλα τα χρυσά νομίσματά μου
χυτήριο εκεί είναι που τα καρτερά
του κόσμου αποκτήματά κι αυτά’ναι
γι αυτό και τα ζητάει η πυρά.

Ιωάννης Βεϊσάκης 8-7-2013