Τον είδα πάλι στα γόνατα να σκύβει να δοκιμάζει με το δάκτυλο τον χυλό της γης σαν γευσιγνώστης με περίσσεια …

Συνέχεια →

Απλά εκείνος ζούσε ! Ανοιγόκλεινε τα μάτια έτσι απλά, μπορούσε δρόμους ν’ανοίγει και να δείχνει μοναχά με μια ματιά, ας …

Συνέχεια →

Όλο και πιό συχνά μα πάντα απρόβλεπτα τον συναντούσα σε κείνα τα συλλείτουργα των εποχών. Τον αναγνώριζα από τα μαρτυρίκια …

Συνέχεια →

Είχα ένα φίλο τότε που μάθαινα τ’αλφαβητάρι του νερού στο μαυροπίνακα του δάσους, στην άκρη εγώ τσαλαβουτούσα, στο ρέμα αντίστροφα …

Συνέχεια →

(Απο μια ιδέα του Στάθη Κομνηνού) Να έρχεσαι απο των ‘Λιάδων την κορφή πυργωμένη ανάλαφρη απ’ των σοφών την αύρα …

Συνέχεια →

Λίμνες ηδονών αποξηραμένες με επιμέλεια στα ράφια. Εντοιχισμένες γνώσεις στα φύλλα πετρωμένη καρδιά, ράθυμα πλήκτρα οι μέρες, προ πάντων οι …

Συνέχεια →

Να βλέπω Από της λεύκας φύλλο το χνουδάτο να σου χαρίσω μες το σκοτάδι , με δάκτυλα τυφλού το έφηβο …

Συνέχεια →

(ποιήματα) Τρεμάμενα τα χέρια μου τρεμάμενο το σώμα τους σπαρταρούσαν ζωηθάνατο ημιθανή ζητούσαν την ανάσα μου να ζήσουν να ζήσω …

Συνέχεια →

Τώρα που οικειώνομαι τον δρόμο, από εκείνα τα φαγιούμ οι κόρες οι βελούδινες σπαθίζουνε το φώς μου και καθαρίζουν τα …

Συνέχεια →

Νανούριζε τον γίγαντα εκείνος ο σεισμός, αυτόν που πρώτα οσμιστήκαν τα μυρμήγκια, κι άφησαν όλη την πολύτιμη στα υπόγεια σοδειά …

Συνέχεια →