Ηταν το χαμόγελό σου? κουνήθηκε η ελιά πάνω στο μάγουλό σου. Ητανε μόνο  άνοιξη! Ψίθυρος ή μουσική ή πρωϊνό τραγούδι …

Συνέχεια →

Κοίτα τα ρόδια έσκασαν τους φαίνονται τα δόντια και μέσα στ’αναφυλητά «δέν είναι άσπρα»έλεγα και ξέσπαγα στα γιέλια. Ακου σπουργίτια κελαηδούν …

Συνέχεια →

Το ροκάνισες το μέλλον με χαρές για το κορμί σου μεταξύ τοίχου και ξίφους είναι τώρα η ψυχή σου. Κοιτάς …

Συνέχεια →

Ηταν γραφτό μαζί να περπατούμε αυτό που ονομάζεται ζωή και είναι όνειρο στα δύσκολα μαζί ν’ αγωνιστούμε και στ’ αξεπέραστα …

Συνέχεια →

Την αγαπώ την ύλη μα όση αγάπη κι αν της δώσω κάποτε κι αυτήν θα πρέπει να προδώσω Δεν ξέρω …

Συνέχεια →

Δέν του άφησε η ζωή κλαριά του απομείναν σαν κεριά μόνο τα δυό του χέρια υψώνει τα στον ουρανό ν’ανάψουν …

Συνέχεια →

Αγάπη που χαράχτηκε φιλόδοξα στο δέντρο μα ο κορμός δεν άντεξε Σαν πάπυρος τυλίχτηκε στη φλούδα η καρδούλα γύρισε εκεί …

Συνέχεια →

Μιάν αγκαλιά μονάχα να χωρέσεις μονάχα μιά αγκαλιά για λίγο μόνο να πλαγιάσεις μέσα σ ανεμελιά ήσουνα δυνατός και μόνος …

Συνέχεια →

Η κρίση πλέον είναι βαθειά τ΄ομολογούνε όλοι το λέν οι περισπούδαστοι το λέν και οι βουκόλοι. Γι αυτό χρειάζεται μυαλό …

Συνέχεια →

Μια δρασκελιά  τοίχος απ΄το χώμα αυτό ήταν που είχε ΄πομείνει της πόρτας πελέκια κομάτια απο δώμα ασβέστης παρά λίγο γλυτώσαν …

Συνέχεια →