Ήρεμες αμμουδιές ημέρες έρημες Έρημη ομορφιά την έχασε το χθές σε απέχθεια δροσιάς κλεψύδρες σπασμένες χυμένοι ψάμμυθοι σώματα από του …

Συνέχεια →

κι άσκωνες με τον δικό σου αέρα τον χρόνο περισσότερο ν’ανοίξει να συνχωρέσει κι άλλους με τα ‘ζά τους. Και …

Συνέχεια →

Λίγο που έπεσαν βαριές του φθινοπώρου οι ώρες των κλώνων εξομολόγηση καταλυμένα πέταλα άοπλα αθόρυβα χτυπούν το καλντερίμι. Λίγο τ’αγέρι …

Συνέχεια →

Ασφαλής μέσα στο προσδόκιμον λούφαζε κάτω από το νυχτάρι αμοίραστος στην πρώτη της δημιουργίας ανέραστος «Θέλω» δεν εξεράγη της όρασης …

Συνέχεια →

Βυθίζονταν η ναυμαχία απομεινάρια του φωτός του απολογισμού ακτίνες οι σκορπισμένες λέξεις επιλέουσες υπάκουες στο ρεύμα. έός στον αέρα του …

Συνέχεια →

Ενώθηκαν τα δύο μπλέ στο μαύρο ο ορίζοντας βαθαίνει θύελλα η πρόγνωσις εντός του μώλου άλλος ο καιρός η γνώση …

Συνέχεια →

Από το παγωμένο δέντρο της ζωής όσο η μονάδα ψύχους ένα μικρό κλαρί «ζήσε ζήσε το βλάστησέ το δέντρο άνθηζέ …

Συνέχεια →

Οπως τότε που ήμασταν παιδιά των πηγαδιών που δοκιμάζαμε τα βάθη προσμένοντας απάντηση με βότσαλα ανερωτούσα τα όρια της αβύσσου. …

Συνέχεια →

Στέγνωνε το σκοτάδι πάνω σου κινδύνευε η καρδιά απ’της νυχτιάς την πάχνη των ημερών τ’αζήτητα καινούργιο μονοπάτι ζήταες να διαβείς. …

Συνέχεια →

Σε αφρίζοντα μπλέ συλλαμβάνονται ανυπότακτες αναδυόμενες ομορφιές να επιζητούν Παριγορία «τη καλίστη» το σπέρμα του πραγματικού στο μήλο του ωκεανού …

Συνέχεια →