Ασπρα μαντήλια κι αγκαλιές που μείναν στο λιμάνι γυρίσαν στο ποτάμι στη λίμνη και βουτούν Ολοι οι αποχαιρετισμοί κι όλα …

Συνέχεια →

Δες πως κοιτάζουν του φεγγαριού οι στάλες μέσα απ’τα φύλλα τις νύχτες π’αγρυπνούν δες πως φωτίζουν του αγιασμού ψιχάλες μες …

Συνέχεια →

Οπως τότε που ήμασταν παιδιά των πηγαδιών που δοκιμάζαμε τα βάθη προσμένοντας απάντηση με βότσαλα ανερωτούσα τα όρια της αβύσσου. …

Συνέχεια →

Στέγνωνε το σκοτάδι πάνω σου κινδύνευε η καρδιά απ’της νυχτιάς την πάχνη των ημερών τ’αζήτητα καινούργιο μονοπάτι ζήταες να διαβείς. …

Συνέχεια →

Σε αφρίζοντα μπλέ συλλαμβάνονται ανυπότακτες αναδυόμενες ομορφιές να επιζητούν Παριγορία «τη καλίστη» το σπέρμα του πραγματικού στο μήλο του ωκεανού …

Συνέχεια →

Σήκωσε το σπαθί ψηλά είχε λαβή σταυρού και δυό λεπίδες κι αστόχαστος πολύ για ν’αστοχήσει αυγής το φόρεμα να κόψει. …

Συνέχεια →

Συνάχθηκαν τετράγωνες λογικές πέριξ της στρογγύλης απαρτίας τα θέματα ιδιαζόντως σοβαρά. συσκέφθηκαν σε ηρεμία κι ενοχή γονατιστές αντιρρήσεις τρέκλιζαν διαφορές …

Συνέχεια →

Σεντούκι φορτωμένο με αναμνήσεις σαν προίκα περιμένει το παιδί ν’ανέβει στο πατάρι να τ’ανοίξει πατρίδα να τις στρώσει στο χαλί. …

Συνέχεια →

‘**’ Εσύ έδωσες της θάλασσας γαλάζιο της έσταξες αλμύρα από φιλί στα κύματά της έδινες κουράγιο να κάνει την αγάπη …

Συνέχεια →

Πώς να σβήσω απ’το μυαλό μου την εικόνα σου αυτή τη χρυσή που στα χέρια μου κράταγα πυροβάτης ξυπόλυτος στης …

Συνέχεια →