Είν’ο καιρός απόψε συννεφιασμένη μοναξιά
αραιά και που μια σκέψη δάκρυ ψιχαλίζει
φυσάει βοριάς κι από μια γρίλια φοβερίζει
λέει να μην ανοίγω τα πανιά για τα παλιά

Φυσάει βοριάς καιρός μόνο για έναν το πολύ
οι δύο χωράνε μονάχα μέσα στις σκέψεις
και ποιό χαμόγελο απ’τα παλιά σου να διαλέξεις
ανεμοδούρα να το βάλεις δίπλα στο πανί

Και ποιό χαμόγελο παλιό που η σκέψη να χωρεί
η μοναξιά απάτητος τόπος γι αυταπάτες
οι δρόμοι του παλιού καιρού δεν έχουν πια διαβάτες
στον άνεμο κόντρα πανί βοριάς δεν συγχωρεί

Οι δρόμοι του παλιού καιρού δεν έχουν φανοστάτες
κι η μουσική οπού ‘μεινε απ «τ’ωραίο ταξείδι»
μοιάζει με θέατρο παλιό που τρίζουν στο σανίδι
οι αλαφροπάτητοι νεκροί επαναστάτες.

Μοιάζει με θέατρο που παίζουν οι ηττημένοι
την ήττα να σβήνουν από τ’άγριο τοπίο
όμως οι χρόνοι αδίστακτοι αφήνουν μες το κρύο
ερείπια του έρωτα και φεύγουν χορτασμένοι

Οι χρόνοι είναι αδίστακτοι κι εμείς διστακτικοί
στον πόλεμο των λέξεων ποιος χάνει ή κερδίζει
αν έχει φως η γρίλια ή ακόμη φοβερίζει
αν μας ξεπέρασε ο βοριάς κι εμείς περαστικοί.

Ιωάννης Βεϊσάκης 16-1-2024