Πράσινη κι ανθοφορεμένη

μόνο με του χειμώνα τη βροχή και τη δροσιά της νύχτας

ποτισμένη.

Μιας τέτοιας άγριας ροδαριάς ζήλεψα κι έκοψα ανθούς

για ανθοδοχείο

κλαριά με τα κλειστά μπουμπούκια.

Μιας τέτοιας άγριας ομορφιάς δίψασα τη χαρά να κλέψω.

Απίστευτο πως μέσα σε μια ώρα άνοιξαν όλοι οι ανθοί

και γρήγορα άδειασαν από τα πέταλα τους.

Απίστευτο πως είχαν ρουφήξει του ανθοδοχείου όλο το νερό

όπως οι κατάδικοι θανάτου

που ικανοποιούν στερνή επιθυμία

και γίνεται η δίψα δικαίωμα ιερό.

Ιωάννης Βεϊσάκης 9-2-2023