Βρέχει πάλι

Σταμάτησε πάλι

Σκοτείνιασε πάλι,

ηχεί το «πάλι» σαν το κουπί μες το νερό.

Αδειάζει ο χρόνος αλλάζει

την άλμη του φιλιού

και την αψάδα της ματιάς θαμπώνει

η στάχτη

γκρίζος και άθος* απαράλλακτος.

Μπρος στη φωτιά και τ’ άδικο

τα χέρια υψώναν τη φωνή

«οχι πάλι»

Στεγνά κυλούν οι θλίψεις

ωσάν τους παγετώνες

στα ροδαλά τοπία.

Δεν βρέχει πάλι

δεν σκοτείνιασε πάλι

δεν ηχεί το «πάλι» σαν το κουπί μες το νερό.

.

.

.

.

.

*άθος = στάχτη (κρητ.ιδιωμα)

Ιωάννης Βεϊσάκης 27-7-2018