Λάμπει στη νύχτα μέσα και στην ιστορία
όμορφη πέτρα στο δακτυλιδοβραχίονα του λιμανιού μας.
Διηγάται όλους τους πολέμους πού’ζησε
στα σιωπηλά ερωτεμένα ζευγαράκια που ‘ποσκιάζουν
αγκαλιαστά στα χαμηλά του παραθύρια-πολεμίστρες
και δείχνει τα βόλια πού’ναι ακόμα μέσα στο γέρικο του σώμα.
Ο τόπος μου έχει θάλασσα πολύ
και το μεγάλο κάστρο αγκαλιά της,χρόνους πολλούς αχώριστο ζευγάρι.
Τι έρωτα σφοδρό και θυελλώδη να βλέπεις το χειμώνα!
Τι νάζια και κανάκια μες το γλυκοκαλόκαιρο τα βράδυα του να δεις!
Τον ουρανό με τ’αστρα του απλώνει στο λιμάνι!
κι έρχονται τα μικρά παιδιά να ψαρεύουν αστεράκια
και οι μεγάλοι να κουρντίζουν την καρδιά τους bypass.
Να τους το πείτε
μην πλησιάζουν τα παιδιά την ώρα που ψαρεύουν,
βαρύς ο ίσκιος τους και τρομάζουνε τ’αστέρια.
Να τους το πείτε
αδόλωτα τσιμπάνε τ’αγκίστρια των παιδιών.
Ο τόπος μου έχει θάλασσα πολύ
κι αυτή τη πέτρα να λάμπει μες τη νύχτα και μες την ιστορία.
 
 
Ιωάννης Βεϊσάκης 9-6-2017