Αυτοί οι λίγοι που αγάπησαν πολύ
έγιναν ποταμοί απ’τα λειωμένα χιόνια
τις νύχτες μόνο ακούγονται όταν σιωπούν τ’αηδόνια
ω πως φοβάμαι τη σιωπή!!
Αυτοί που γρήγορα βαδίσαν στη ζωή
τους δρόμους χάραξε το γέλιο τους λωρίδες
σου ασβέστωσαν το τζάκι στα κρυφά και δεν τους είδες
στην κάπνα έφυγαν λευκοί.
Αυτοί που είναι μες το ψέμα ζωντανοί
στο βλέμμα τους κρατούν τη θάλασσα κρυμμένη
στο κάθε τους δάκρυ-όνειρο μια βάρκα περιμένει
καρδιά μου κράτα το κουπί.
Ιωάννης Βεϊσάκης 17-5-2017
Στιχομαχίες 
Γιάννη μου, καλή σου μέρα.
Τρεις φορές το διάβασα.
Πόσο μα πόσο υπέροχο είναι. Ζήλεψα τα νοήματα, τις εικόνες, το κρυφό του ρυθμό !
Σε ευχαριστώ πολύ!
Καλησπέρα αγαπητή Σταυρούλα!! Χαίρομαι ιδιαίτερα να συνοδεύονται οι γραφές μου με σκέψεις φίλων που με τιμούν. Φυσικά χαίρομαι και την ζήλια σου όπως όμορφα την εκφράζεις,απόδειξη πως η γραφή μου είναι πλέον δική σου! Καλό βράδυ!