Ήθελα νά’ναι πολυσύλλαβος ο έρωτας

να δοκιμάζω άπειρες φορές να τον αρθρώνω στο κορμί σου

ένα ατέλειωτο σαρδάμ , κάτι σαν καθαρο-γλωσσίδι που λέγαμε παιδιά

ν’αποτυγχάνω και όλο πάλι απ’την αρχή

να χάνομαι

ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ

στο δάσος των φιλιών

στο άβατο των σκέψεων

στην καιόμενη σου αγκαλιά..

στην μέγιστη μου απώλεια

μια όμορφη αρχή να ξέρω πως με περιμένει.

Ήθελα να’ναι πολυσύλλαβος ο έρωτας

να χάνονται οι χρόνοι στα λάθη των συλλαβισμών

στη φλόγα των ματιών σου

να καίγεται θυμίαμα η ρητίνη των επαναλήψεων

της ανάσας σου το ωωωω!

Ήθελα να’ναι πολυσύλλαβος ο έρωτας

και ωσάν τον σπίνο που με το οξύ τραγούδι του

καρφώνει τη φωλιά του μες την άνοιξη

εκείνος με τα βέλη του

τη νιότη να στεριώσει μες’στο σώμα.

Ιωάννης Βεϊσάκης 13-3-2017