«Θα σ’ έχω πάντα στη ψυχή μου»,
είπες ,
και ξύπνησαν οι λεύκες μέσ’ τη νύχτα ,
με μια τρομπέτα που παίζει στρατιωτικό σιωπητήριο.
Με σταγόνες δροσίζονται Αλμπινόνι
και δοκιμάζουν τα νυφικά τους τα λευκά,
ανάποδα σαν στρέφουνε για μια στιγμή τα φύλλα.
Μια στιγμή !
τόσο κρατάει ο γάμος , η γιορτή.
Τι να τα κάνει η ψυχή δυό σώματα ,
ήδη το ένα της έπεσε βαρύ…
όσο κι αυτό το «πάντα».
«Θα σ’ έχω πάντα στη ψυχή μου»,
είναι η φυλακή ψυχούλα μου.
Ξημέρωσε , δες , οι λεύκες αλλάζουνε κι αυτές
το χρώμα της γιορτής σε λίγο χάνεται,
προς το κυπαρισσί.
Μία στιγμή σου απλά που αγάπησα
οι λεύκες νύχτα τη γιορτάζουν.
…καληνύχτα!

Ιωάννης Βεϊσάκης 15-9-2015