Ριγώ
και μόνο με την σκέψη,
πως θά’ ρθει η στιγμή στο μέλλον που θα κληθώ
στην τάξη
να δώσω εξηγήσεις του δασκάλου,
ετούτα τα γραπτά αν είναι τα καθαρά ή τα πρόχειρα μου.
Πώς να του εξηγήσω ότι δεν είναι τίποτε από τα δύο.
Πώς να ομολογήσω δεύτερη φορά
ότι είναι τα επίχειρα της προδοσίας μου.
Ημουν σκληρός και έσπασα
στο πέρασμα μου απ’την κοιλάδα των δακρύων,
σαν είδα τον γέρο-ποταμό που την διασχίζει
πως ήτανε στεγνός.
Ήμουν σκληρός και έσπασα,
απένατι περνάω αδειανός.

Ιωάννης Βεϊσάκης 11-9-2015