Απάντηση δεν λάβαμε απ’ το σύμπαν.
Ίσως βιαζόμαστε πολύ ,ίσως να είναι λάθος το ερώτημα.
Εκείνα τα μηχανικά ρολόγια , με παλμό μας ειδοποιούσαν
πότε έφευγε ο κλέφτης απ’ το σπίτι,
το πότε ερχόταν δεν το μάθαμε ποτέ.
Πολλές φορές απολιγώθηκαν στο χέρι μας ,τα φέρναμε τότε στο αυτί,
σαν τους γιατρούς τους κάναμε ανάνηψη,
ρωτούσαμε τους άλλους «έχετε ώρα καλή»?
τους ξαναδίναμε ζωή.
Ζωή!
Άλλοτε πάλι , τα ρυθμίζαμε με την καρδιά μας στο περίπου
και ώ του θαύματος δεν «έχαναν» ποτέ!
Τα μοντέρνα τώρα , σιωπηλά γράφουν τις απώλειες.
Δεν λάβαμε απάντηση απ’ το σύμπαν.
Βιαζόμαστε πολύ.
…..ύστερα δυο κοτσίδες ξέπλεκες τ’ ανέμου που κυνήγησα
ξινός ίδρως έρχονταν μ’ανατριχίλα κι ευωδιές της άνοιξης,
Ω! για έρωτα έφηβο τον πίστεψα , μ’ αυτός ομοίωμα τ’ αυγούστου
ήρθε κρύος..
Ήφταξ’ η «ώρα η καλή» που δίνω σου το χέρι
να πάρεις μου όλο το σφυγμό για να σε κάνω ταίρι.

Ιωάννης Βεϊσάκης 9-9-2015