Βιαστικό,λες φοβισμένο είναι αυτό το καλοκαίρι,
στο πόδι κατάπιε τα καρπούζια και τα νεροκολόκυθα του.
Οι φεγγαροβραδυές, οι βεγγέρες ,
σαν τα παιδικά  ρουχαλάκια στένεψαν,
που να χωρέσουν πια τα όνειρα!
Αδύναμα τα βράδυα κι ο μούστος με τα λίγα γράδα,
πορεύεται με λιγοστές ελπίδες,
μ’αμφιβολία ανάμεσα στο ξύδι ή το κρασί.
Ο καλαμένιος σταυρός με σακάκι και καπέλο
προστατεύει το μποστάνι κι επάνω του,
ένα κοράκι διαλέγει απο μακριά τα ώριμα
με το μάτι,
εκείνα που ο ήλιος εγκατέλειπε ως ξινά.
Βιαστικά κι εκείνος ,όταν για δοκιμή,
σαν μανάβης τα χτυπούσε,
απ’τον ήχο τους (λένε) ξεχωρίζουν τα «καλά».
Μονάχα τα σφουγγάρια στους βυθούς
με βεβαιότητα στραγγίζουνε τη θάλασσα,
κι ατάραχα ρουφούν τις τρύπες τους.
– Όχι Κύριε ,τίποτε δεν έχω να δηλώσω,
τίποτε εκτός από ετούτο το μανδήλι.
Ήταν το ίδιο που τους άλλους παλιά αποχαιρετούσα
με το ίδιο και τώρα αποχαιρέτισα,
να,αυτό στο δεξί μου το καλάμι.

Ιωάννης Βεϊσάκης 26-8-2015

*******
Στα συντρίμια της μεγάλης προσδοκίας
υψώσαμε της απελπισιάς τον μέγα τρούλο
Πάνδηλος πολυέλαιος η θλίψη.

Ιωάννης Βεϊσάκης 5-8-2015

********