Τα έχω δεί πολλές μα δεν θυμάμαι πια την πρώτη
δυο χέρια που ενωμένα σε κουτσουνάρι πέτρινο
χαρίζουν τη δροσιά τους σε διαβάτες διψασμένους.
Δυο χέρια σε μια πέτρα
για λίγο να κρατούν τον ήχο του νερού
αιώνια η ποίηση λειτουργούσσα.
Τα δυο εκείνα χέρια που σμίλεψαν την αρχέτυπη εικόνα
πώς
από την μέσα τους να πιώ
κι την απ’έξω τους ευλαβικά να προσκυνήσω.

Ιωάννης Βεϊσάκης  19-8-2015