Θα φυλάξω
μες το συρτάρι των ανέμων την τελευταία σου πνοή
τον ύστερο πίδακα της ίριδας
στης πρωινής δροσιάς την αύρα ν’απαγγιάζει.

Θα φυλάξω
του πόνου τον ακρωτηριασμό σε δίλεπτο φλουρί
να υψώνω το ποτήρι εις υγείαν του αιώνα.

Όλες τις αποστάσεις ως περιπατητές που διανύσαμε
πέτρινες βρύσες θα τις χτίσω στις πηγές.

Θα φυλάξω
στο παιδικό δωμάτιο ,
το κύμα,
παλίμπαιδις να κυματίζει η θάλασσα
ολάνθιστη αθανασία στα λειβάδια των δελφινιών.

Θα φυλάξω
ό,τι απόμεινε απ’της σοβαροφάνειας το κάστρο
που γκρεμίσαμε στο περιγιάλι
του γέλιου τα συντρίμια .

Ιωάννης Βεϊσάκης 24-7-2015