Απλά εκείνος ζούσε !
Ανοιγόκλεινε τα μάτια
έτσι απλά,
μπορούσε δρόμους ν’ανοίγει
και να δείχνει μοναχά με μια ματιά,
ας ήταν νύχτα και χειμώνας,
ας ήταν μαύρα τα νερά και τα μαντάτα.
Του ήλιου παινευόταν πως ισοκρατούσε
το βαρύ φορτίο
και των πρωτο-ερωτευμένων υποσχέσεις και φιλιά
με τις αναλαμπές,τα σήματα.
Ηταν αυτά τα βήματα του μεσ’το χρόνο και τα κύματα
γινόταν φωτεινή ανασαιμιά.
Μια τέτοια τελευταία ανάσα άφησε
όλο το φώς του το κατάπιε…
νάνος λευκός απόμεινε
κι έσβησε έτσι απλά.
Με άλλα μέσα πλέον
οι ναυσινόες ταξιδεύουν.
Κεραία
απόμεινε τ’ολάσπρο σκέλεθρο του ν’αφουγράζεται
της πούλιας τα περάσματα και το συμπαντικό ροχαλητό.

«Σύντομα θα γυρίσω»
έγραφαν εκείνα με τους φάρους τα παλιά τα καρτ-ποστάλια
και «πολλά πολλά φιλιά»

Ιωάννης Βεϊσάκης 27-3-2015