Είχα ένα φίλο
τότε που μάθαινα τ’αλφαβητάρι του νερού
στο μαυροπίνακα του δάσους,
στην άκρη εγώ τσαλαβουτούσα,
στο ρέμα
αντίστροφα σαν πέστροφα
εκείνος κολυμπούσε.
«Έλα» μου είπε «πέσε»
«μι’ανάσα η ζωή μα προλαβαίνουμε,
δέν έχει σημασία στην πηγή ή στον κόλυμπο αν φτάσουμε,
την μέρα των Θεοφανείων όλα θα γίνουν ίδια τα νερά.
Και τούτο κράτα,
άσε τ’αλφαβητάρι ,δεν έχει εδώ ντοπιολαλιά,
τον μύθο εμείς να συντηρήσουμε μονάχα.» ..και χαχάρησε..
Είχα ένα φίλο
που σαν τον ήχο χάθηκε..

Ιωάννης Βεϊσάκης 9-3-2015