(Απο μια ιδέα του Στάθη Κομνηνού)

Να έρχεσαι
απο των ‘Λιάδων την κορφή
πυργωμένη
ανάλαφρη
απ’ των σοφών την αύρα
γεννημένη
απο του φαναριού την πρώτη νότα
την γεναία πάνχρωμη
άηχη της αυγής προσμονή.

Ευχήθηκα να είσαι αληθινή
και σκίρτησαν οι φλέβες μου
να γίνουνε δικές σου.
αλλο απο αίμα δεν είχε η γη να δώσει
άλλο απο αυτό που είχε ποτιστεί
που πάντα ρεί και ζέει
να σαρκώσει ,να σαρκωθεί
της πόλης μου ο ήχος.

και μετρούσα τις κόρες μία-μία
να θυσιάσω για όνομα δικό σου
να στέλνει τον θάνατο μακρυά
ένα όνομα
να γίνει ο πρώτος σου ο λίθος.

Ιωάννης Βεϊσάκης  29-7-2014