Σε φωνάζαν αγάπη μα δεν άκουγες
κι έμεινες ήλιος
να μοιράζεσαι
αμάλαγος,
δέντρο αμίλητο
που μόνο για να δώσεις άπλωνες κλαριά.
Σ’ένα μειδίαμα κατάπιες του κόσμου όλο το σκοτάδι
μ’άφηνες ν’ανθίζουνε τ’αστέρια όλα.
Σε φωνάζαν αγάπη μα δεν κοίταζες,
λες και φοβόσουν,
τα ποιήματα που έγραφαν για σένα να διαβάσεις,
στων λέξεων τα δάση μην χαθείς, καρδιά για να κρυφτείς
ζητούσες να σε νοιώσει..

Και ήταν τότε
που άστραψες κι ανθοφόρησες
εσύ η βουβή μηλιά.

Ιωάννης Βεϊσάκης 10-2-2015