Σε κείνα τα κορίτσια,
που καίγανε τα λιγοστά τους σπίρτα
τα χέρια τους για να ζεστάνουν τον χειμώνα,
κι ύστερα τ΄άπλωναν μαγκάλια στις παγωμένες καρδιές.
Σε κείνους τους διάττοντες
που ξοδεύτηκαν σε σκόνη για να χαράξουν το σκοτάδι
μόνο για μια στιγμή ,
στο στήθος του ουρανού μια χαραγή.

Όλα εκείνα τα ευχαριστώ που δεν προλάβαμε!

Ιωάννης Βεϊσάκης 15-12-2014