Αιμοσταγής δολοφόνος στιγμών
με τα χέρια υψωμένα σε θρίαμβο
το υφάδι του χρόνου με άλλες να βάφεις πορφύρες
πόσο κόντυνε η απόσταση μας ..απών
το εδώ και το έτερον βρήκαν τόπο τυχαίο.
Τα κλειδιά πάντα ήταν στη γλάστρα
αν ξεχάσεις εσύ, το χώμα θυμάται
τον βασιλικό στον ύπνο τον πιάνεις
το ίδιο κι εκείνος απ’τη μύτη εσένα
λες το άρωμα μόνο βαδίζει ?
Για πού , και για τι να κινήσει ταξίδι?
στων νυχιών του τις άκρες περπατά
και σου γνέφει το έλα
μην φοβάσαι τ’άρωμα δεν τελειώνει
επιστρέφει ξανά με της ΚΟΡΗΣ το χάδι
πριν το βράδυ όταν ποτίζει.

Ιωάννης Βεϊσάκης 26-8-2014