Αλλαξοπιστούν οι ανεμώνες
μα κράτησαν το όνομα ενθύμιο
ολημερίς κατάματα
τον ήλιο ν’ακούν
να χρυσώνει η εικόνα
να γυμνώνει ο ήχος σε φως
στους μαύρους κύκλους των ματιών
ο γύρος του θανάτου των ειδώλων.
*********************************
βόστρυχος η ψυχή του αέρα
που λύεται στον έρωτα
άνεμος
και ριπογόνες οι ανάσες του
νοτίζουν
αποπλανούν
τα όρια σωμάτων
ιχνογραφούν
κοκκαλάκι φεγγάρι,ασημένιο λυχνάρι
χυμώδης ο κάκτος
..πόσα σύνορα καταρρέουν
στη σιγή του εγκέλαδου
στο γλυκύ της αυγής α-σπασμό!
*************************************
Ένα ψύχουλο κι ένα αγκίστρι
καρφωμένα στον μικρό ουρανό
θολωμένος ωκεανός
δολωμένος ομφάλιος
να σπαρταρά η ζωή
κι ας λέγαν άδολο το περιστέρι
της αγνότητας το χρώμα λευκό
την έχει κι ο κρίνος μιαν ενοχή.
που τρεις πατημασιές στη θάλασσα
σβήνουν τον ανθό της.

Ιωάννης Βεϊσάκης 23-7-2014