Στους μίσχους των φύλλων
και στον ομφάλιο λώρο των άστρων
στο πρώτο ατέλειωτο φιλί που πάντα επιστρέφουμε
να τελειώσουμε σε σώμα φευγάτο
στο ταύρισμα μιας μικρής πάντα μικρής εφηβείας
που συνθηκολογεί αδιάλειπτα τον έρωτα
σε λευκώματα σε εκδρομές..κι αυτός πάντα αθώος
στο ποίημα που έμεινε στη μέση αυτός πάντα ανήλικος

στην πηγή που επιστρέφει κι αυτή στη μητέρα της
στο αιώνιο που του φεύγουν φωνήεντα εκεί στην αιώρα

Το σκοτάδι που είδες πυκνό μη φοβάσαι
δες , φυτρώνουν απόψε όλα τ’αστέρια
σημάδι πως θα είναι καλή η χρονιά
θα ζυμώσουν και εφέτος οι μέλισσες
και η γύρη των αστεριών δεν θα πάει χαμένη
τα βαζάκια στο στήθος σου θα γεμίσουν μέλι
η μαμά θα σου λέει στο καλό και κουμπώσου.
Στο τραινάκι που γυρνάει και γελούν τα παιδιά
πάντα κάτι ξεχνούν οι καιροί κι επιστρέφουν

Ιωάννης Βεϊσάκης 7-6-2014