Του ήλιου ανάλαφρο τ’ αγέρι
πότε από εδώ πότε από εκεί φυσάει τη σκιά μου
κι άλλοτε πάλι μες τα σωθικά μου
δικό σου χέρι αναζητά

Κατάπινε η νύχτα τα σκοτάδια
τη μέρα φέρνει πιο κοντά.
το στόμα στέγνωνε η άνυδρη ανάσα

φθόγγοι φθινοπωρινοί,φύλλα ξερά
σαν διαφυγόντα μυστικά
ή συνωμότες ήχοι..

άδοντη η σιωπή εξακοντίζει τα ρήματα της

ηχεία τα δέντρα
και τα πουλιά που χτίζουν τα κλαριά
ηχεία και νέφη
οι βόγκοι των ορέων

νόστος ξενιτεμένων κούρων
ένα χέρι από τα διαμελισμένα
τον γεννήτορα βράχο να χαϊδέψει.

ηχείο κι εγώ
με το αυτί κολλημένο στην καρωτίδα.

Όλα σωστά
γι αυτό λανθάνω

Όλα λάθος
γι αυτό ισοκρατεί η καρδιά

***********
Ερωδιούν οι σκέψεις στο φως των ματιών
στον ήχο που μέσα φωλιάζει
τρομάζουν
ενάλιος τέχνη η κατάφασις
αγέρι που πλαγιάζει στα ράμφη
του άδηλου
του άφατου
του άβατου
μιας άλλης των λέξεων ευγονική

τα δώρα εκ των σων.

Μουσκεύω λέξεις αποξηραμένες στο άρωμά σου
κι εκείνες τρέχουν να κρυφτούν
σαν τους πρωτόπλαστους

****************
θύμος κι αγριελιά
προσήνεμα μιας ήβης
σαγήνης το κροτάλισμα
στα ρείθρα ερυθράς παρειάς
το πρώτο δάκρυ
στις ρυτίδες της ιστορίας
αίμα χοχλάτο
για πάντα ρεί
ακριβείς οι μελλοντολόγοι των οσμών
και οι αφέντες σκύλων

όλα συμβαίνουν και μπορεί να συμβούν
όλα χωρούν στο αιώνιο τώρα
μικρός ο κόσμος
η ζωή πιό μικρή συγχωρεί!!

************************
Είπες «για το καλό»
κι έσπασες το ρόδι μπαίνοντας
στο δωμάτιο του χρόνου.
Είπες «θα σ’αγαπώ»
κι έγινε η αλήθεια μου αλήθειες ,
ας άφηνες τουλάχιστον την πόρτα ανοικτή
ελπίδα πως μια μέρα θα γυρίσεις.
Τι να τα κάνω όλα τούτα τα ρουμπίνια
για γούρι ένα τους κρατώ
και σκόρπισα τα άλλα μες τη νύχτα
ουράνια να μείνει η υπόσχεση.

Του ήλιου ανάλαφρο τ’ αγέρι
πότε από εδώ πότε από εκεί φυσάει τη σκιά μου
νούς ήν εις χούν απελεύσει
άλλοτε μες τα σωθικά μου
δικό σου τόπο αναζητά

Ιωάννης Βεϊσάκης 23-5-2014