Είπες «για το καλό»
κι έσπασες το ρόδι μπαίνοντας
στο δωμάτιο του χρόνου.
Είπες «θα σ’αγαπώ»
κι έγινε η αλήθεια μου αλήθειες ,
ας άφηνες τουλάχιστον την πόρτα ανοικτή
ελπίδα πως μια μέρα θα γυρίσεις.
Τι να τα κάνω όλα τούτα τα ρουμπίνια
για γούρι ένα τους κρατώ
και σκόρπισα τα άλλα μες τη νύχτα
ουράνια να μείνει η υπόσχεση.

Ιωάννης Βεϊσάκης 17-5-2014