…………………………..
Του ήλιου ανάλαφρο τ’ αγέρι
πότε από εδώ πότε από εκεί φυσάει τη σκιά μου
κι άλλοτε πάλι μες τα σωθικά μου
δικό σου χέρι αναζητά

Κατάπινε η νύχτα τα σκοτάδια
τη μέρα φέρνει πιο κοντά.
το στόμα στέγνωνε η άνυδρη ανάσα

φθόγγοι φθινοπωρινοί,φύλλα ξερά
σαν διαφυγόντα μυστικά
ή συνωμότες ήχοι..

άδοντη η σιωπή εξακοντίζει τα ρήματα της

ηχεία τα δέντρα
και τα πουλιά που χτίζουν τα κλαριά
ηχεία και νέφη
οι βόγκοι των ορέων

νόστος ξενιτεμένων κούρων
ένα χέρι από τα διαμελισμένα
τον γεννήτορα βράχο να χαϊδέψει.

ηχείο κι εγώ
με το αυτί κολλημένο στην καρωτίδα.

Όλα σωστά
γι αυτό λανθάνω

Όλα λάθος
γι αυτό ισοκρατεί η καρδιά
…………………………..

Ιωάννης Βεϊσάκης 1-5-2014