Πολύς της άνοιξης ο θόρυβος
μου λείπει η πυξίδα των χρωμάτων
αλάνθαστα να σε κοιτώ
είναι κι η ώρα που σχολούν τα πεταλούλουδα!!
Χάνομαι και σε χάνω

Εύφορη γή το σώμα σου
Φθινόπωρα διαλέγω να ερωτεύομαι
τότε δροσιά μου αναδίδεις
μόνο τότε μυρίζεις για μένα.
Μονωδία του χώματος
να σκιρτά σε κάθε ψυχάλα του αιώνιου.

Ιωάννης Βεϊσάκης 10-5-2014