Τα «μια φορά κι ένα καιρό» που είχα ξεχασμένα
έβγαλα απ΄το συρτάρι μου πάλι να ξαναδώ
τα τρεις φορές τα «σ’αγαπώ» που είχα προδομένα
συγνώμες χτίζω μάτια μου του κόσμου πριν χαθώ.

Μια χαρά που πρόσμενα να έρθει από τα ξένα
δεν έφτασε το γράμμα της ποτέ για να πιαστώ
το άρωμα της έστειλε και χάρτινο ένα βλέμμα
όταν δεν είχα θάλασσα εκεί να κολυμπώ

Λουρίδες κόβουν τις νυχτιές εκείνα τα τριζόνια
σκοτάδι δεν απόμεινε στ’όνειρο να απλωθώ
εικόνες ναυαγήσανε οι μνήμες μες τα χρόνια
λεξολαμπίδες μείνανε κείνα τα «σ’αγαπώ»

Ιωάννης Βεϊσάκης 1-3-2014

ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
© CopyrightsWorld