Ήταν τότε που δοκιμάστηκε της πόλης το κενό
διώχτηκε το κακό στην εξορία
ξενηλασία το είπαν και ήτανε βουβό.

Πού τον θυμήθηκες τον νόμο τον φθαρμένο!!

Σώπαινες
Ύστερα με το δάκτυλο ιχνογραφούσες «το ξένο» στον αέρα γύρω σου
χτίζοντας το οικοδόμημα
θυμάμαι και τον «ζωτικό σου χώρο»
…και που να στεγαστεί η αγάπη , ρώτησα.
οι μεντεσέδες των λέξεων έτριξαν σκληρά
και σφάλιξες με θόρυβο τα μάτια.

Πόσο μακρυά θα πάω ,αναρωτήθηκα….

…..άλλαξαν την δίωλκο σε ισθμό
οι κόσμοι ενώθηκαν στην θάλασσα
να φεύγουνε οι «ξένοι».

Ιωάννης Βεϊσάκης 17-2-2014