Ήθελες κάτι πιο ζεστό
από ένα καλοκαίρι
στις πλάτες των πουλιών που μίσευαν το φόρτωσες
εκείνο το γαλάζιο τ’ όνειρο ο νότος που φυσούσε
και πέταξες ξωπίσω σου
μιαν ανθοδέσμη νιάτα
κορίτσια κι άλλα
να βρούνε τον καλό τους…
και με ένα αστέρι που έμοιαζε ελπίδα
με την λεπίδα του χαράχτηκαν
άλλες γραμμές ζωής
άγονες
στα δυο σου χέρια να διαβάζεις τώρα..
και όλο φεύγεις
σαν του Αιόλου άπιστη
μόνο πιστή του ονείρου

Δυο δάκρυά σου πρόλαβα
έσταξαν για ΕΚΕΙΝΟΝ
φαινόταν να είναι πιο καυτά
από το… καλοκαίρι!!

Ιωάννης Βεϊσάκης 20-12-2013