Το κάθετο χαμόγελό μου
στου χαλινού και παραλόγου αναμεσίς
η φύτρα
ορίζοντα να πλαγιαστεί ζητούσε
χλιμίντρισες ρουθούνιζες
έφευγες..
φυσούσες τα μαγκάλια των δρόμων
άλλοι που είχαν αγκαλιά και πέθαναν
σποδός των ημερών
κι άλλοι που τα άφησαν σβηστά
τα χέρια να ζεσταίνουν παρανόμων
έφευγες..
Ικέτης με τα ηνία μου στο χέρι
οξείδωση και Δι ευχών
Μυρτιάς φύλλο πορείας
Λογισμέ μου.
το ξέρω
η μουσική σου πίσω θα σε φέρει

Ιωάννης Βεϊσάκης 14-1-2014