«Έχεις φωνή!!» μου είπες
και χόρδιζα τις σκέψεις
σε καύκαλο χελώνας.
Μαζί της βάδιζα
και χτύπαγα το τύμπανο του ωκεανού
να με ακούω
σαν έχανα την ίσαλο γραμμή
ψέμα πως είναι η ζωή
στο ουρανίσκο έγραφα
κατάπινα την άλμη της.
«Να γράφεις» μου έγραφες.
Γέλασα!!
…είναι πολλά τα τόσα..
….απόλυχνον….
δέν έμεινε πολύ μέχρι το άσπρο
των κροτάφων
μόνο το ειρωνικό γαρύφαλο
χωμένο μες’το διώτι
να στάζει κάτω στα βαθειά
υφάλμυρες τις νότες.

Ιωάννης Βεϊσάκης 13-12-2013