Λίγο που έπεσαν βαριές
του φθινοπώρου οι ώρες
των κλώνων εξομολόγηση
καταλυμένα πέταλα
άοπλα αθόρυβα
χτυπούν το καλντερίμι.
Λίγο τ’αγέρι σιωπηλό
μαζεύει τους ψιθύρους
τα βάσανα του τρυγητού
τ’ατρύγητα φιλιά.
Λίγο το φως που απόμεινε
ίσα που φτάνει να κρατεί
φεγγίτη ανοικτό
Φυματικός καιρός ανήμπορος
επιστρατεύει μπόρες
για να σαλπίσει ηρωικά
του Αυγούστου το φευγιό
να μένει εδώ η ομορφιά
επαναστατημένη
για να μη γίνει το θεργιό ασχήμιας το πολύ.

Ιωάννης Βεϊσάκης 4-11-2013