Στέγνωνε το σκοτάδι πάνω σου
κινδύνευε η καρδιά απ’της νυχτιάς την πάχνη
των ημερών τ’αζήτητα
καινούργιο μονοπάτι ζήταες να διαβείς.
Σαν θάλασσα αταξίδευτη υγρό
και φωτεινό ωσάν αστρογραφή του Δία
και ζήταγες
να είναι στέρεο πολύ
το ψεύδος της μορφής ν’αντέχει
του πέλματος σου το αποτύπωμα
ταξίδι γρανιτένιο
..έδωσες προσμονή..
Το φλογερό της χνώτο έφτασε
σύρθηκε ως τα πόδια σου της λάβας το ποτάμι
ως πάγωσε διπλώθηκε το πρώτο σκαλοπάτι
καινούργιο μονοπάτι ως τα ψηλά απλώνεται
..δείλιαζες.

Ιωάννης Βεϊσάκης 20-10-2013