Είναι φορές που οι ώρες απομακρύνονται
αφήνουν πίσω τους λεπτά ελεημοσύνες
πετάνε δύο φιλιά πάνω στα μάγουλα
παίρνουν αναστολή του χωρισμού οι οδύνες

Είναι στιγμές που το κόκκινο ξηραίνεται
απολεπίζεται ο θάνατος ασπρίλα
ειν’τα λευκά που σε κοιτούν ανερυθρίαστα
καθώς σου φέρνουν πανικό κι ανατριχίλα

Τώρα τα φώτα απέναντι τυφλώνουνε
κίνδυνος σ’αντίθετο ρεύμα να περάσεις
ανάστερο σεντόνι της νυχτιάς το σκέπασμα
μοιάζει το μαύρο σαν σωτήρας να ξεχάσεις

Παλάμες των χεριών μουγγά που υπόσχονται
στον άλλο κύκλο της ζωής ξανά να σμίξουν
χωρίζουν σαν δείκτες ρολογιού τα δάκτυλα
και της αγάπης το ακριβώς μαζί να δείξουν

Ιωάννης Βεϊσάκης 13-8-2013

ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
© CopyrightsWorld