Στις όχθες αντιφάσεων
φύονται οι τελευταίοι ευκάλυπτοι
των ονείρων μου.
Αφοβοι
να καθρεφτισθούν σε ήρεμα νερά.
Σίγουροι
για την φιλοξενία των κοράκων στα ψηλά τους
πως θ’ανταποδώσουν
σπάζοντας τον φόβο της σιωπής
μ’ένα τους κράξιμο.
Ψηλότερα στις πλαγιές
ζητώ των πεύκων τις ευχές
να ενστικτώσω σ’ακροδάκτυλα
«το σ’αγαπώ» της φύσης
στο μοίρασμα της μέρας
με ένα δάκρυ μεσημεριανό ρετσίνι.

Ιωάννης Βεϊσάκης 19-7-2013