Ακόμα πλέκεις όνειρα
καρδιά μου πώς αντέχεις
του νού τα υφάδια ατέλειωτα
κι υφάντρα νειά παρθένα
πού’χει καλό να καρτερεί
τα ξένα μακρυά’ναι
τα ναι και όχι του καιρού
που πίσω θα τον φέρουν
τα υφαίνει για στρωσίδι του
πάνω του να πλαγιάσει
όταν ρωτήσει τι έγιναν
η παρθενιά τα νειάτα
δείξε του μελαγχολικά
πάνω τους να ξαπλώσει!!

Ιωάννης Βεϊσάκης 28-6-2013