Κάτι απ΄του χρόνου τις σκιές
μέσα απ΄του πόνου τις σιωπές
βγαίνουνε μαγεμένοι
πόλεμος που δεν τέλειωσε
σ΄άνοιξη που δεν άρχισε
αίματος στρατευμένοι.

Χαλούν του χρόνου τις γραμμές
ίσκιο απλώνουν στις σκιές
δακρύζουν.
Της θάλασσας την άλμη
της άνοιξης την πρωινή δροσιά
δροσίζουν.

Ιωάννης Βεϊσάκης 29-11-2012