Αλμυρό πολύ το αίμα
μάνα γη πώς το ζητάς
κάθε στάλα του που πίνεις
πάλι πιό πολύ διψάς.

Παγωμένο χάρου βλέμμα
πρός τα πού λοξο κοιτάς
είναι αγέννητο το σπλάχνο
θάνατο ξανά μετράς .

Με το σάβανο τ’ ασβέστη
βλέπεις τοίχους να σιωπούν
οι νεκροί να μην ξυπνάνε
για τον πόλεμο βογγούν.

Κρασί χύνω κει στο χώμα
για δΕκάτη για σπονδή
να παγώσει στο χειμώνα
των αρμάτων η κλαγγή

Ουρανούς δείχνω με χέρια
τον θεό άν φοβηθούν
να πετάξουν τα μαχαίρια
και το μίσος να ξεχνούν

R
Ψηλά βουνά που κατοικούν οι καταιγίδες
προσμένουν του αιόλου διαταγή
δέν ήτανε ματιά αυτό που είδες
μακριά του μίσους είναι αστραπή

Ιωάννης Βεϊσάκης 12-6-2013
ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
CopyrightsWorld