Πάλι μπερδεύτηκα!
Μες το πηγάδι ήταν τ’άστρο.
Χρυσάφι η πόρτα όταν έμπαινα
σεντόνι κρεμασμένη κουρελού
σαν αποχαιρετούσα το πανώριο κάστρο.

Πάλι πλανεύτηκα!
Εχασα παλιούς πανούργους μου συντρόφους
εκεί στα μαστιχόδενδρα στης Κίρκης το νησί.

Δεν ερωτεύτηκα!
Τι κρίμα!
Ο ουρανός του ναυαγού μες το πηγάδι πως χωράει?
μόνη ελπίδα το αλάτι,που το στεγνό μου δέρμα κουβαλάει.

Ιστιώθηκα!
Ορθός στον δρόμο για της πόλις μου το πετιμέζι
μου δείχνει ψηλά στον ουρανό το κιρκινέζι,
σηματωρός.
Η πόλις μου ζεί!!!!!

Ιωάννης Βεϊσάκης 4-6-2013