Εχασες τους πόνους σου και κλαίς
τους έριξες στη ρίζα ξερά φύλλα
κλαίω που δεν πρόλαβα το χθές
τα πράσινα τα όμορφα δεν είδα.

Εκτισες αγάπη με σιωπές
τον πάγο τους με δάκρυα να λειώνεις
τα θέλω δεν πίστεψες ποτέ
τύχη που δεν υπάκουσε χρεώνεις.

Μοίρα σκληρή λόγια μισά
της αμφιβολίας ίσως
της αγάπης σου η σκιά
της ζωής έγινε μίσος.

Ιωάννης Βεϊσάκης 3-5-2013