Αν βγείς με τ’όνειρο αγκαλιά στη φεγγαράδα
τριζόνια αν ακούς να πριονίζουν λογικές
τα νυχτοπούλια αν θα σου κάνουνε καντάδα
κακό είναι σημάδι μαύρες είναι οι στιγμές.

Σφίξε στο χέρι δυνατά της καρδιάς τον κτύπο
σφυγμό κι ανάσα κράτα για να μήν χαθούν
το γέλιο στ’όνειρο σου έχασε τον ήχο
και τα φιλιά σου θα σβύνουν πρίν να ζεσταθούν

Σκληρός ο κόσμος σου δεν αφήνει χαραμάδα
έτσι είναι ο πόνος φυλακίζει τη χαρά
μα και του ονείρου αγκαλιές στη φεγγαράδα
πάλι άλλου κόσμου είναι δικές σου φυλακές

Σκόρπισε τους καημούς σου να γίνουν ακρογιάλι
βρέξε τους με δάκρυα να έρθει η θάλασσα
θα δείς παλιά αγάπη πρώτη θα είναι πάλι
στο πρώτο κάλεσμά σου θα ακούσεις «έφτασα»

Γονατιστό το δειλινό παρακαλάει
με όμορφο όνειρο τη νύχτα να διαβεί
και η αυγή ολονυκτίς παραφυλάει
την ομορφιά να πάρει αυτή γονατιστή.

Ιωάννης Βεϊσάκης 24-4-2013